ÖĞRETMEN
Ben Artvin’de karşı dağa bakarken,
Everest’in tepesini öğrettin.
Karanlığa doğru çıra yakarken
Edison’un lambasını öğrettin
Ay’da nur değil ki kaya parçası,
Buna değil Kafdağı’nın arkası,
Giydirdiğin bilimle fen hırkası,
Arşimet’in Kanunu’nu öğrettin,
Sezgileri verdin, hisleri verdin,
Güneş’e gitmeye düşleri verdin,
Karnımı doyurdum, aşları verdin,
Önce insan olmayı da öğrettin.
Verdiğin bilgiler, ne kadar derin,
Başımın üstünde her zaman yerin,
Yanına gelip de öpsem ellerin,
Pisagor’un Bağıntısı’n öğrettin
Hem yol buldun, hem yol açtın bizlere,
İlim, irfan, fen de saçtın bizlere,
Bütün doğruları geçtin bizlere,
Hoş görüyü Mevlana’dan öğrettin.
Toprağı anlattın, anadır dedin,
Özgürlük insandan yanadır dedin,
Sizi adam etmek banadır dedin,
Alın teri dökmeyi de öğrettin.
Bahçeyi öğrettin, bağı öğrettin,
Yaylayı öğrettin, dağı öğrettin,
Hayattaki her durağı öğrettin,
Bildiğin her şeyi bize öğrettin.
Öğrettin dünyada doğru yolları,
Sinemde beklettin, açtın kolları,
Saldın yurdumuza ağaç dalları,
İnsanlığı sevmeyi de öğrettin.
Öğün, çalış, köye götür hizmeti,
Bizim için, ne çok çektin zahmeti,
Yurduma öğretmen ettin Mehmet’i
Şanı Büyük Atatürk’ü öğrettin.
Mehmet Kara

