Vatan
Vatan yoluna gel sen de belin sık,
Sabırlar tükendi, beklemez artık.
Karanlık gecede yanmayan ışık,
Gün doğandan sonra kime lazımdur?
Vatandan savuşma Allah aşkına,
Olmiya ki insanlar geri sakına.
Toyda ellerinde olmiyan kına,
Toy geçenden sonra kime lazımdur?
Koççax oğulların gözliyer, Vatan,
Yer yoktur, çalışmak olmaz ki haçan.
Ağır bir hasta vermiş ise can,
Geç kalan doktor kime lazımdır?
Nece ki bu halini biliyer Âlem,
Sana, dostum, vardır tekçe sualım:
Haçan ki vatan için yanmasan Alim,
Senin Âlimluğun kime lazımdur?
Alim İsmailoğlu
Ana Kür’üm
Sularındur Vatanımın bağrından,
Ele çıktın tağ sızladı zarından.
Söz mi aldın Araz gibi yarından?
Ana Kür’üm bir şirin söz de bana.
Amanatsın Ata-babadan bize,
Her görüşte düşmeliyim ben dize.
Gel ana ol yurtsuza, vatansıza,
Ana Kür’ün bir şirin söz de bana.
Sen ki varsın Vatanımda hayat var,
De vatansız hangi yerde rahat var?
Onide de nerelerde nacat var?
Ana Kür’üm bir şirin söz de bana.
Ben yavrunum, yavruların yavrusi,
Bene ana heç olamaz ayrısi.
Beni yordi eziz vatan ağrısi,
Ana Kür’üm bir şirin söz de bana.
Alimin, kavuştum sene Şemkir’de,
Hasretini çektim yarım esirde.
Seninle Vatanda görüşax bir de,
Ana Kür’üm bir şirin söz de bana.
Alim İsmailoğlu
Sarıtepe, Şemkir. Azerbaycan
Şiirler, Ahıska Vatan Cemiyetinin Kabardin-Balkarya Cumhuriyeti şubesince yayınlanan Vatan Yolunda adlı yerel gazetenin 2001 yılına ait bir nüshasından alınmıştır.