Annem


Seni sofradan aç kaldıran
Benim yemeğe bakışımdır anne
Bu gün gözüme yaş dolduran
Elime kına yakışındır anne

 

Tutup bırakmadın küçük elimden 
Türküler söyledim kendi dilinden
Bulupta saramam artık belinden
Rüyamda kucaklar öperim anne

Gitmiştim koyup seni tek başına
Dönüp bakmamıştım gözün yaşına
Ballar katıyordun sanki aşıma
Dönülmez yerden beklerim anne

Yavrum deyişinden alırdım hoş tat
Ne olur ana yüreğinle adıma ad kat
Günün kıymeti bilmemişim, heyhat
Anneyim ben de, ömür bitiyor anne

Misafirin geliyor koynunu bir aç 
Toprağıma diktiğim güllerden saç
Cennette başında zümrütten bir taç
Sarıp sarmala elimi tut yine anne.
                                            

Zülâl Kaya..

 

Ah Aşkım

Ah, sahile midye kabukları gibi vurmayan aşkım
Durgun denizlerin koylarında sessiz durmayan aşkım
Hani çağırmıştın alabora olan gemiler içinden
Gözlerinde yanıp saçlarına dokunmayan aşkım

Ah, dağları kum eden ellerim her gece karanlıklarda
Ektim karanfiller güller, zar eden bülbül yandı sular da
Hem Kerem, hem Kerim dediğim Rab gördü o anda
Deniz gözlerindeki sularım yanarken yandığım aşkım

Ah, bu gece ay gördüm de sandım yüzün yukarda
Gözlerim yıldızları saydı, amma yoksun çarem yanım da
Yanına ulaşmayan hıçkıran sesim, kalbime vurgunlar vurdu da
Sıtmalar içinde tabipsiz kalıpta, kumlara gömülen aşkım

Ah, ağlar zifiri gecelerde ah, kendi kendine aşkım
Martılara yükledim kırıldı kanatları sarısı, mavisi şaşkın
Dökülen gözyaşlarımla okyanusta sular, ırmaklar taşkın 
Ah dedikçe aheden aşkım, ben den biçare, çaresiz aşkım.

Zülâl Kaya

 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Yönetici Giriş Paneli

Scroll to top