Yazının önceki bölümü için lütfen tıklayınız...

Okul öncesi eğitim kurumlarına öğretmen yetiştiren kurumlara  ilişkin görüşler:

Okulöncesi eğitim için yetişmiş elaman ihtiyacı okulöncesi eğitim öğretmenliği, anaokulu öğretmenliği ve çocuk gelişimi ve eğitimi bölüm mezunları tarafından karşılanmaktadır. Türkiye de 2005 yılında % 15 olan okul öncesi eğitim okullaşma oranı, son yıllardaki çabalarla 2007 yılı yılı itibariyle % 23’lere kadar yükseltilmiştir. Öğrenci ve okul sayılarındaki artış öğretmen ihtiyacını da gündeme getirmiştir. Milli Eğitim Bakanlığı’nın atama politikaları nedeniyle, ihtiyaçlar usta öğretmenler tarafından karşılanmaktadır. Lise mezunu usta öğreticilerin görevlendirilmesi, okulöncesi eğitim öğretmenliği alanında yetişmiş ancak KPSS’den yeterli puanı (baraj puanı) alamamış öğretmen adayların atanması  en çok vurgulanan sorun olarak görülmektedir. Diğer yandan ise, kadrolu olarak atanan öğretmenler, üniversitelerde aldıkları okulöncesi eğitim öğretmenliği eğitiminin yetersizliğine dikkat çekmektedirler. Okulöncesi eğitim öğretmenliği bölümlerinde görevli olan öğretim elamanlarının çoğunun araştırma görevlisi, okutman, öğretim görevlisi ve yardımcı doçent düzeyinde bulunduğu, birçok bölümde profesör düzeyinde öğretim üyesinin bulunmadığı ifade edilmektedir. Okulöncesi eğitim öğretmenliği bölümlerinde görevli öğretim elamanlarının bir kısmının ise alanla ya hiç ilgilerinin olmadığı  ya da kısmen ilgili oldukları ifade edilmektedir.

Tablo 11 Okul öncesi eğitim kurumlarına öğretmen yetiştiren kurumlara ilişkin görüşlerde en çok tekrar edilen sorunlar

Sonuç ve Öneriler

Bu araştırma ile okul öncesinin sorunları tespit edilerek çözüm önerilerinin geliştirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, ailelerin okul öncesi eğitim alanında yeteri kadar bilinçlenmemesi en temel sorun olarak kabul edilmektedir. Okul öncesi eğitimin yaygınlaştırılması için hedef kitle olan aileleri, 0-6 yaş çocuklarının eğitiminin önemine inandırmak, dikkatlerini çocuklarının eğitimi üzerine çekmek gerekmektedir. Özellikle Milli Eğitim Müdürlükleri, okul aile birlikleri, yerel yönetimler tarafından  okulöncesi eğitim bilgilendirme toplantılarına yer verilmesi en çok arzulanan istekler olarak görülmektedir. Kerem ve Cömert (2005) tarafından yapılan araştırmada da, okul öncesi eğitimde  ana-baba eğitimi öncelikli sorunlardan biri olarak tespit edilmiştir.

Okulöncesi eğitim kurumlarının ilköğretim okulu bünyesinde yer alması ise en düşük değer alan bir sorun olarak kabul edilmiştir. Özellikle anaokullarının öğrencilerin daha kolay ulaşabilecekleri uzaklıklarda olmaması, servisle taşınma zorunluluğunu gündeme getirmektedir. İlköğretim okulları bünyesinde, okul öncesi çocukların fiziki ve ruhsal yapılarına uygun olarak düzenlenmesi okul öncesine ilginin artması açısından daha çok fayda sağlayabilecektir.

Okul öncesi öğretmenlerinin geldikleri kaynak olarak kadrolu ve usta öğretici olmaları görüşleri arasında, anasınıfı ve anaokulu öğretmeni olmaları arasında ve hizmet yıllarına göre aralarında anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Gruplararası  karşılaştırmalarda görüşler arasında anlamlı bir farklılık çıkmaması grupların sorunlara ilişkin benzer algılara sahip olduklarını ortaya koymaktadır.

Okul öncesi eğitime öğretmen yetiştiren fakültelerde öğretim elemanı nitelik ve niceliğine ilişkin sorunların giderilmesi, okul öncesi öğretmenlerinin yeterliliklerinin artırılmış olarak sisteme girmeleri bakımından önemlidir. Ülkemizde, hızlı bir ivme kazanan okul öncesi okullaşma oranlarına yetişmiş öğretmen hazırlamak kuşkusuz üniversitelerin verdiği eğitimle paraleldir. Okullaşma oranlarının ancak %23’lere ulaştırıldığı günümüzde okul öncesi alanının ne kadar gelişmeye açık bir alan olduğu görülmektedir. Bu nedenle, üniversite mezunu öğretmen adaylarının atamalarına özen gösterilmesi, öğrencilerin eğitimleri sürecinde doğru ve sağlıklı bir eğitim bir eğitim almaları için gereklidir. En büyük sorun olarak görülen aile eğitimi sorunu da, üniversite mezunu öğretmenlerin alanda hizmet vermeleriyle daha sağlıklı olarak yürütülebilecektir.

KAYNAKÇA

Amato, P.R., Ochitree, G., (1986) Family Resources and the Development of Child Competence, Journal of Marriage and Family, Vol:40 No:1

Aral, N.,Gürsoy, F., (2001) Çocuk hakları Çerçevesinde Çocuk İhmal ve İstismarı, Milli Eğitim Dergisi, sayı:151

Arnas, Y.A. (2002) Velilerin Okulöncesi Eğitime ve Okul Öncesi Eğitm Kurumlarına Yönelik Tutumları, Cukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, sayı:10

Berlinski, S.,Galiani, S. Ve Getrler, (2006) P. The Effest of Pre-Premary Education On Primary School Performance. The İnstitute for Fiscal Studies.

Bursalıoğlu, Z.(1998) Okul Yönetiminde Yeni Yapı ve Davranış, Pegem yayınları, Ankara.

Chiswick, B., DebBurman, N.(2004) Pre-School Enrollment: An Analysis by İmmigrant Generetion.  www.igpa.uillinois.edu (erişim: 13.03.2007)

Curtis, A. (1986) A Curriculum for The Pre School Child Learning to Learn. 11 New Lane London.

Gürşimşek, I., Kaptan,F., Erkan, S.(1997) General View of Education Policies of Turkey. 49th AACTE Annual Meeting PHOONİX, Arizona USA.

Kerem, E. A., Cömert D. Türkiye’de Okul Öncesi Eğitimin Sorunları ve Çözüm Önerileri. Eğitim Araştırmaları Dergisi, sayı: 14

Mialaret, G. (1976) World Survey of School Education, Published by The Unesco Pres.

Tüsiad, (2005) Doğru Başlangıç: Türkiye de Okul Öncesi Eğitim, Graphis Matbaa, İstanbul.

Yavuzer, H. (1994)  Çocuk Psikolojisi, Remzi Kitabevi,  İstanbul.

Yörükoğlu, A. (1994) Çocuk Psikolojisi, Özgür yayın Dağıtım,  İstanbul.

Yazıcı, N., Karaayvaz, Ş. (2002) Okul Öncesi Eğitimin Denizli’de Yaygınlaştırılamamasının Nedenleri, Pamukkale Üniveristesi Eğitim Fakültesi  Yayınlanmamış Bitirme Tezi.

www.anasinifi.com/dunyada.htm (erişim. 15.01.2009).

UYARI: Bu yazının tüm hakları saklıdır. Kaynak gösterilse dahi yazının tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz, başka internet sayfalarında bütün halinde yayınlanamaz. Ancak alıntılanan yazının bir bölümü, alıntılanan başlığa aktif link verilerek kullanılabilir.