Bir ülkeyi bölmek, parçalamak veya yıkmak gibi bir gayem var ise bunu iki yola yapabilirim. Bunlardan birincisi silahlı mücadele ederek, ikincisi ise eğitim yoluyla olabilir.

Devletler insan gibidir doğar büyür gelişir yaşlanır çöker ve ölür. Bu ölüm süresi ülkenin insanlarının elindedir.

Ülkeyi bölmenin birinci yolu olan silahlı mücadele kısa vadede belki işe yarayabilir. Fakat toplum benim düşüncemi benimsemezse işler tersine döner. Tıpkı kurtuluş savaşındaki gibi. Yabancı devletler ülkemizi ve işgal etmişti. Bunu kabullenemeyen Türk halkı ULU ÖNDER MUSTAFA KEMAL' IN başlatmış olduğu kurtuluş mücadelesiyle tarihte eşine rastlanmamış bir basari ile düşmanı topraklarımızdan atmıştır. Benzer bir olayı ABD Vietnam da yaşadı ve Irak’ta da YAŞAYACAK. Görüldüğü gibi silahlı mücadele ülkeyi bölmek için iyi seçilmiş bir yöntem değildir ve kanlı olur.

İkinci olarak düşündüğümüz yöntem ise eğitim yolu iledir. Belki kısa vadede ise yaramaz ama uzun vadede ise istediğimiz sonuca ulaşmamızı sağlar. Bir ülkeyi ayakta tutan güç o ülkenin insan karıdır. Eğer benim bir ülkeyi bölmek istiyorsam önce bu düşüncemi insanlara kabullendirmem gerekir. İnsanlarına ulaşabilirsem bir ülkeyi bölmek çok basit hale gelecek ve sonuçta kansız bir zafer olacaktır. Şimdi bunu açıklamaya çalısalım.

Eğitim; en genel anlamıyla insanları belli amaçlara göre yetiştirme sürecidir. Bu süreçten geçen insanin kişiliği farklılaşır. Bu farklılaşma eğitim sürecinde kazanılan bilgi beceri, tutum ve değerler yoluyla gerçekleşir. Günümüzde okullar, eğitim sürecinin en önemli kısmını oluşturur.

"Bir yıl sonrasını ise düşündüğün, tohum ek. Ağaç dik on yıl sonrası ise tasarladığın. Ama düşünüyorsan yüz yıl ötesini halkı eğit o zaman. Bir kez tohum ekersen ürün alırsın.bir kez ağaç dikersen on kez ürün alırsın, yüz kez olur bu ürün, eğitirsen milleti" demiş KUANTZU

Şöyle düşünelim. Gayeme ulaşmak istiyorsam benim gibi düşünen insanlar yetiştirmeliyim. Bu insanlar yaşları, meslekleri, fark etmiyor. Öncelik olarak gençlere yönelik olmalı. Bunun içinde okullar seçilmelidir. Bir benzetme yaparsak, okullar marangoz dükkanına öğrencileri ise ağaç kütüklerine, marangoz dükkanına gelen kütükler marangozun istediği bir biçim de masa sandalye vb. ürünler yapabilir. Okullarda da öğretmenler öğrencileri istediği gibi yetiştirebilir. Zaten her devlet devamlılığını sürdürebilmek için kendi sistemine yönelik insan yetiştirir. Bu da eğitim politikalarının içeriğinde yer almaktadır. Buradan yola çıkarak bir çekirdekten, ormana dönüşmek için ilk işim benim öğretmen olmam. Öğretmen olduğumda ise hedef kitlem olan öğrencilerden yararlanmak yani onları kendi gayeme yönelik yetiştirmek. Onların saf duru beyinlerini yıkayarak kendi tarafıma çekmek. Böylece belli bir süre sonra yenileri eklenecek bu öğrenciler kendilerini yetiştirecek. Bu öğrenciler üniversite okuyup meslek sahibi olacaklar.

Bu meslekler önce çeşitli branşlarda öğretmenlik olacak daha sonra bütün meslek grupları seçilecek.. belli bir süre sonra benim düşüncemde olan insanlar her meslek grubunda bulunacak ve bunlar mesleklerine göre gruplara ayırıp bir başkan seçilecek. Seçilen meslek grup başkanları sağlam güvenilir iyi bir eğitim almış davasına sadık insanlardan oluşacak.

Örneğin; bir avukat düşünelim kendisi gibi düşünen avukatlarla bir dernek oluşturacak ve bu dernek benim başımda bulunduğum bir kurula üye olacak. Böylelikle her meslek grubunda adamlarım olacak. Böyle çeşitli meslek gruplarının oluşması ve bunları tek bir çatı altında toplayıp güçlü bir grup oluştururum. Bu kurulun başında ben olmalıyım ve bu kurulda alınan kararlar alt birimlere başkanlar sayesinde ulaşılmalıdır. yani hiyerarşik bir yapı oluşacak. Bu sistemin çarkları iyi dönmelidir. Belli bir süre sonra çok güçlendiğin zaman bir siyasi parti kurup ülkenin başına geçip ülkeyi istediğim şekilde yönetip bölebilirim. Tabi ki tek başına iktidar olmalı ve halkın desteğini alırsam olur. Bu şekilde ülkeyi bölebilirim ve bu bölünme kansız ve kimse karşı koymadan olur. Bunların hepsi ancak eğitim yolu ile olur.